mercurier

Met een serieuze vertraging kwamen we dus in Zaventem aan, in een land waar we de taal spreken en waar de transportmogelijkheden immens zouden moeten zijn t.o.v. Guatemala. Al moeten we zeggen dat we nooit zo lang op een aansluiting hebben moeten wachten dan op de aansluiting van onze trein. Wel 50 minuten hebben we verloren in Brussel, … staaltje NMBS zeker? Nuja, rond 12u20 stopte de trein in Oudenaarde. Ik gooide mijn bagage binnen en sprong in de wagen richting Waregem, terwijl Stefaan huiswaarts keerde. Om 13u01 kon ik terug aan ‘t werk :-s.

Aan alle mooie liedjes komt een eind en zo ook aan onze trip in Guatemala . We maakten ons, zo stil mogelijk, klaar en gingen buiten wachten op de taxi. Natuurlijk was er om 4u30 geen taxi te bespeuren. 4u45 besloten we toch nog eens binnen te sluipen en indien nodig Valerie te wekken. Net toen ze belde arriveerde de taxi. Vlug naar de luchthaven…

Om 6u30 vlogen we naar Houston. Na immense controles, soms door supervriendelijke mensen maar veelal door bullebakken, voelden we ons al iets minder relaxed. Toen we daarna naar Newark vlogen wisten we dat ons avontuur bijna ten einde was. Op de startbaan stonden we nog in een file met ongeveer 50 andere vliegtuigen en liepen we een vertraging op van anderhalf uur. Voor ons hoefde men op dit ogenblik nochtans geen verlengstuk meer te breien aan de trip. Nu wilden we zo snel mogelijk naar huis natuurlijk.

De laatste dag hadden we niets meer gepland. We spaken af met Valerie tegen de middag aan de kathedraal. Eerst alles rustig klaarmaken, gaan ontbijten en de weblog aanvullen. Vrij stipt was ze op de afspraak. Bagage in de wagen en uitkijken om iets te gaan eten. Tijdens onze lunch zagen we de slotfase van de halve finale van de Champions League, FC Liverpool – Chelsea, op de achtergrond en werd ons gevraagd naar reisverhalen.

In de namiddag dronken we eerst een koffie/chocolademelk in het park vooraleer we eens naar het mooiste en duurste hotel van de stad trokken. In dat hotel konden we vrij rondwandelen en dronken we wat tot de avond viel. Eens het donker was, zagen we niet enkel de pracht en praal van het gebouw, maar ook de romantische sfeer waar de massa kaarsjes voor zorgden. Ieder detail klopte!

’s Avonds, na de drukke spits, bracht Valerie ons naar de uitgangsbuurt in Guatemala City. De meeste zaken waren gesloten (wegens vakantie op 1 mei), maar we vonden toch nog iets om te eten en iets om te drinken. We waanden ons in deze zone van de stad niet echt meer in Guatemala, terwijl de gesprekken diepzinniger werden … eigenlijk best opnieuw iets bijgeleerd.

Tegen 1 uur namen we afscheid van Valerie bij haar thuis. We konden nog vlug wat rusten voor een taxi ons zou komen ophalen om 4u30.

Short: Santa Maria de Jesus – Finca Valhalla – Finca Filadelfia

Vandaag huurden we een scooter om de omgeving van Antigua te verkennen. Stefaan mocht rijden en hij voelde zich daarbij heel goed .

Eerst naar Santa Maria de Jesus waar we een prachtig zicht hadden op de Volcano Agua. Onderweg ook leuk om Antigua 500m lager te zien liggen in de vallei.

Na een korte tussenstop in Antigua gingen we richting Ciudad Vieja. Even halt houden en door naar San Miguel Dueñas. Daar op zoek naar Valhalla, een finca van een exentrieke Amerikaan. Niet zo makkelijk gevonden, al vragen we ons nog af hoe dat komt :-s.

In finca Valhalla kregen we een kleine rondleiding. Men heeft er een ecologisch project lopen en alles draait om macadamia, een boomsoort. Naast de gratis rondleiding kon je ook genieten van een free gezichtsmassage. Zalig zachte handjes . We aten er ook lekkere pancakes en dronken een  rojas de jamaica drankje (op basis van bloemblaadjes). We wilden ook nog een coffee finca bezoeken en kregen de tip om naar San Felipe te crossen.

Zo gezegd, zo gedaan… op die manier hadden we de vier richtingen rond Antigua aangesneden. In San Felipe wist men ons onmiddellijk te vertellen waar we “Finca Filadelfia” konden vinden. Eigenlijk konden we er niet naast kijken hoor. Een superdeluxe koffieboerderij met alles op en aan (hotel, manege, branderij, wassalon, industriele keuken, plantage, winkel, restaurant, …), te bereiken via een immense oprijlaan. Voor een rondleiding waren we jammergenoeg te laat, maar we konden vrij rondlopen/rondtoeren met de scooter op het domein.

Daarna nog even doorgereden naar Jocotenango en terug naar Antigua voor een frisse douche en een lekker hapje.

Short: Walking in the morning, climb the Pacaya and walk next to the lava in the aternoon.

Gisteren gids, vervoer en veiligheidspolitie geboekt, vandaag klimmen… op de actieve vulkaan van 2250m kan je lava zien vloeien heeft men ons verteld. We zullen zien…

Nadat we in de voormiddag nog wat inkopen hadden gedaan een een wandeling in Antigua werden we om 14u verwacht aan het centrale park. Daar konden we de bus op richting Pacaya. Om 16u konden we in groep “Barco” de beklimming aanvatten. Anderhalf uur later stonden we op gestolde lava. En jawel… we konden tot op een meter van vloeibare klauteren. De vloeibare massa zou zo’n 600 graden hebben dus het was wel wat opletten geblazen, want de berg leeft en de lavastroom is niet altijd even betrouwbaar. Tijdens te afdaling genoten we van een prachtige sunset! Het werd vlug donker en we dienden onze zaklamp boven te halen om beneden te geraken. Tegen 21 uur waren we terug in Antigua. og vlug een hapje eten aan het park en we konden we terugkijken op een zeer interessante en boeiende ervaring.

Short: We went from Atitlan to Antigua by pullman. In Antigua there was a classical concert and we had fun with a salsa live band.

Nog een laatste sunrise, omstreeks 5u30, meegenomen vooraleer we de lancha naar Panajachel kozen voor onze verplaatsing naar Antigua. We hoopten daar op een vlugge verbinding, maar we hadden pech. Ofwel een “dure” shuttle, ofwel wachten op een chickenbus die pas om 11u15 zou passeren. Even ontbijten en we zien dan nog wel dachten we. Toen we tegen 10u30 buiten kwamen werden de aanbiedingen ons om de oren gegooid. Uiteindelijk konden we direct op een pullman stappen die onmiddellijk zou vertrekken. De goedkoopsten en comfortabelste oplossing, dus we hadden geen reden tot klagen.

In de namiddag kwamen we aan in Antigua. Het was er zeer druk en er heerst hier een toch wel andere sfeer dan de rest van Guatemala. Het koloniale karakter heeft wel iets. De vele toeristen nemen we er dan maar bij.

Zaterdag 28 april… Sofie trouwt en we hadden beloofd eraan te denken. Hier deden ze dat trouwens ook want we zagen niet minder dan drie plechtigheden. Daarna nog een leuke wandeling door de stad om te besluiten met een klassiek concert voor de cathedraal… wat een decor!

´s Avonds nog iets gaan eten en we troffen een plaatsje met live muziek op het binnenpleintje. De vurige salsa werkte aanstekelijk en ook al was er niet veel plaats over, er werd gedanst dat de stukken er van af vlogen. Perfecter kan je de avond niet afsluiten!

Short: We took a lancha to Panajachel and the bus to Sololá. Wonderful atmosphere at the market, even better than Chichi. Realy bad weather in the evening.

Na een lekker kopje chocolate caliente namen we om half acht de lancha naar Panajachel. Zowel in San Perdo la Laguna als in Pana zochten we naar een fiets of een moto om te huren, maar alles was (nog) potdicht. Dan maar weer bus op, bus af. Vanaf Pana was het voor de chickenbus flink klimmen, misschien was het toch best dat we de fiets niet konden huren .

In Sololá vonden we een heerlijke drukte op de markt. Opnieuw een explosie van kleur door de plaatselijke traditionele klederdracht. Hier dragen ook de meeste mannen een typische outfit. Heerlijk “people watchen” in het centrale parkje. Tussen de kraampjes was het drummen, er heerste immers een drukte van jewelste. Eigenlijk was Sololá een nóg leukere ervaring dan Chichi door de afwezigheid van de massa toeristen.

Toen we ´s avonds terug in San Pedro la Laguna waren, zagen we een fel onweer naderen over het water. Nog net wat leuke foto´s kunnen nemen en dan binnen spurten, want de zind en regen kwamen vlug opzetten. Tussen de druppels door zochten we iets om te eten en na deze update van de blog kropen we vroeg onder de wol.

Morgen vroeg, laatste etappe, koers richting Antigua.

Short: The sunrise at the lake of Atitlan is amazing! Today Chichi… we went to the market in Chichicastenango and were touched by the beauty of colors.

Om vijf uur op om de prachtige zonsopgang aan het meer niet te missen! Volgens sommigen is dit het mooiste meer ter wereld. Ik heb er al enkele gezien en moet toegeven dat dit ook hoog op het lijstje staat. Prachtige sfeer, veel variatie en de omringende vulkanen maken van het meer van Atitlan toch wel iets speciaals.

Na een verkwikkende douche probeerden we in Chichi te geraken. Daar is het immers op donderdag (en zondag) markt. Dit is echt wel een toeristische trekpleister. Voor het eerst zagen we een massa buitenlanders. We hoorden vlaams, hollands en weet ik wat nog allemaal. Niet zo plezant, maar de kleurenpracht en de gezelligheid van de markt maakte veel goed. We probeerden de kunst van het afdingen en merkten dat dit oefening vergt. Maar soms laat je ook je hart spreken; als een klein meisje met een vertederend gezichtje haar popje aanbiedt, dan denk je zelfs even niet aan afdingen.

Buiten de markt is er in Chichi eigenlijk niet echt iets te zien. Het was dan ook ideaal qua tijd toen we omstreeks 14u30 terug naar San Pedro la Laguna terugkeerden. Even terug op adem komen en iets zoeken om te gaan eten. Opnieuw iets leuk en goed gevonden .

Short: Some troubles because of strikes but with some adventure and an alternative route, we arrived in San Pedro la Laguna as planned.

Heel vroeg stonden we op, omdat we de eerste bus wilden nemen en we nog een klein uurtje te voet naar de terminal gingen stappen. Vroeg opstaan en alles klaarmaken was geen probleem, maar buiten geraken en afrekenen daarentegen…

Toch nog op tijd kunnen vertrekken naar Terminal Minerva. Er rijden rechtsreekse bussen naar San Pedro la Laguna dus piece of cake dachten we. Toen de bus op zich liet wachten probeerden we ons te informeren. Er was een “probleem” en er zou enkel om 14 uur een bus vertrekken. Dan maar geen rechtstreekse dachten we met een andere bus. En vrij vlug vertrokken we. Nog geen tien kilometer verder stond alles stil. Niemand wist wat er gaande was en iedereen, op 4 man na, stapte af. Via binnenwegjes (en hier zijn dat een soort landwegskes) reed de chickenbus terug naar Xela. Twee uur nadat we vertrokken waren stonden we terug aan de busterminal. We verkozen het avontuur en probeerden via een andere weg aan het meer van Atitlan te geraken.

Eerst naar El Zarco waar we dienden over te stappen. Maar ook daar problemen! Het werd ons duidelijk… stakingen in gans het land. Gelukkig was de staking op de splitsing waar wij van bus dienden te wisselen. Te voet voorbij de stakers en wat waren die gelukkig toen we een foto namen. We werden op applaus onthaald en mochten rustig door waar we aan de andere kant van de stakingsposten een bus vonden die richting hoofdstad reed. We reden mee tot in Cocales. We zaten voor op schema, dus alles zag er goed uit. In Cocales hadden we onmiddellijk aansluiting richting Santiago de Atitlan en via de boot konden we van daaruit naar San Pedro la Laguna.

Een zware en avondtuurlijke dag, maar we raakten op onze eindbestemming waar we een hotelletje vonden met zicht op het meer… met de hangmat voor de deur leek dit perfect voor ons.

Short: Three villages with typical churches. Extras were Maximon in San Andres Xécul, the monasterio in San Cristóbal Totonicapán, textile and a special drink in Salcaja.

In de voormiddag gingen we op zoek naar info over de bussen naar San Pedro la Laguna waar we morgen zeker zouden moeten geraken. Op die manier hebben we opnieuw een leuke wandeling door Xela gemaakt. In afwachting voor de tour in de namiddag bleven we plakken op een plein waar het observeren van loco´s een aangenaam en leerrijk tijdverdrijf bleek te zijn.

Stipt om 14u werden we opgepikt voor onze tocht naar de indigenous villages. We gingen naar drie dorpjes, telkens met de kerk als centraal gegeven van de uitstap. Drie verschillende kerkjes trouwens: in San Andres Xécul zagen we een zeer kleurrijke kerk en gingen we ook de calvarie op met gierende banden. We namen ook een kijkje bij de Maximon. In San Cristóbal Totonicapán een volledig witte kerk die aan de binnenkant wel iets mooier was. Deze kerk is een deel van een klooster. We konden ook daar eens een kijkje nemen vooraleer we naar Salcaja reden. Onderweg nog het typische kerkhof bekenen en op naar het oudste kerkje van Middem-Amerika. In Salcaja hadden de Spaanse veroveraars immers de werken gestart voor het eerste kerkje in Centraal-Amerika. Later hebben ze dit vlug vlug ¨afgewerkt¨vooraleer ze Xela verkozen om daar het economisch hart te stichten. De tour werd afgesloten met een bezoekje aan een zoldertje waar men op ambachtelijke wijze de plaatselijk typische stoffen weeft. Iedere zolder in Salcaja zou deze activiteit herbergen, ondanks dat de inwoners veelal Ladino´s zijn en de stoffen eerder bedoeld voor de inheemsen. Op acht uur maakt men 4 yard die men verkoopt aan 50 dollar per yard. Dure kledij dus :-s. Op het einde kregen we nog een plaatselijke drank te proeven. Soort sangria, maar eerder likeur…

Tijdens het avondeten konden we de volledige wedstrijd Manchester United – AC Milan volgen in een lokale pub. Nog even de blog aanvullen en vroeg naar bed, want morgen willen we de eerste bus nemen…