mercurier

Short: Half a day on a bus to Cobán, waiting, waiting, … meeting. Nothing planned tomorrow so we will see what’s possible.

Opnieuw een verplaatsing voor de boeg. Nu richting Cobán of anders gezegd op naar Lieselotte. Er zou ons een taxi komen halen om 6u30 ons naar de juiste bus te brengen, maar die bleek dan te laat waardoor we vlug via de achterkant van het hotelletje naar een shuttle-bus werden gebracht. De tocht die zo’n 4,5 uur zou moeten duren ging van start om 6u50. We veronderstelden dus tegen de middag in Cobán te zijn, wat ideaal zou uitkomen voor Lieselotte. Het busje stopte nogal vaak, we kregen er ook een controleur op en nu en dan zat het redelijk vol. Geen toeristen, maar wel wat oponthoud door de plaatselijke marktjes, dus eigenlijk wel eens een leuke ervaring. Uiteindelijk kwamen we om 14u15 aan in Terminal del Norte in Cobán.

We hadden afgesproken te bellen, maar toen Stefaan dat probeerde ging het niet. Te voet gingen we dan maar op verkenning richting appartement. Daar aangekomen was Lieselotte al weg. We bleven ruime tijd wachten aan de deur en zagen een hele hoop vriendelijke mensen passeren. Tegen een uur of vijf probeerde ik dan eens te telefoneren… en jawel, bij mij lukte het . Lieselotte zat nog wel een tijdje in vergadering en ze regelde een taxi zodat we tot bij haar konden geraken. We kregen de kans de vergadering bij te wonen. We verstonden geen woord van het plaatselijke taaltje (Q’eqchi’), maar ik vond het zeer interessant om de mensen eens te observeren. Ik had het gevoel op een vergadering te zitten waar de mensen naar mekaar luisterden, met respect voor mekaar en met een doel voor ogen. We mochten daar ook proeven van het plaatselijk eten; roerei, bonen (gemixt), stukje kaas en tortilla’s.

Alles liep een beetje uit en voor de ceremonie vertrokken we, want Stefaantje was moe . Ik veronderstel dat we niet zoveel hebben gemist aangezien we in Tikal ook al zo’n ceremonie hadden kunnen meemaken. Tegen middernacht gingen we uiteindelijk slapen.