mercurier

Short: Some troubles because of strikes but with some adventure and an alternative route, we arrived in San Pedro la Laguna as planned.

Heel vroeg stonden we op, omdat we de eerste bus wilden nemen en we nog een klein uurtje te voet naar de terminal gingen stappen. Vroeg opstaan en alles klaarmaken was geen probleem, maar buiten geraken en afrekenen daarentegen…

Toch nog op tijd kunnen vertrekken naar Terminal Minerva. Er rijden rechtsreekse bussen naar San Pedro la Laguna dus piece of cake dachten we. Toen de bus op zich liet wachten probeerden we ons te informeren. Er was een “probleem” en er zou enkel om 14 uur een bus vertrekken. Dan maar geen rechtstreekse dachten we met een andere bus. En vrij vlug vertrokken we. Nog geen tien kilometer verder stond alles stil. Niemand wist wat er gaande was en iedereen, op 4 man na, stapte af. Via binnenwegjes (en hier zijn dat een soort landwegskes) reed de chickenbus terug naar Xela. Twee uur nadat we vertrokken waren stonden we terug aan de busterminal. We verkozen het avontuur en probeerden via een andere weg aan het meer van Atitlan te geraken.

Eerst naar El Zarco waar we dienden over te stappen. Maar ook daar problemen! Het werd ons duidelijk… stakingen in gans het land. Gelukkig was de staking op de splitsing waar wij van bus dienden te wisselen. Te voet voorbij de stakers en wat waren die gelukkig toen we een foto namen. We werden op applaus onthaald en mochten rustig door waar we aan de andere kant van de stakingsposten een bus vonden die richting hoofdstad reed. We reden mee tot in Cocales. We zaten voor op schema, dus alles zag er goed uit. In Cocales hadden we onmiddellijk aansluiting richting Santiago de Atitlan en via de boot konden we van daaruit naar San Pedro la Laguna.

Een zware en avondtuurlijke dag, maar we raakten op onze eindbestemming waar we een hotelletje vonden met zicht op het meer… met de hangmat voor de deur leek dit perfect voor ons.