mercurier

Met een serieuze vertraging kwamen we dus in Zaventem aan, in een land waar we de taal spreken en waar de transportmogelijkheden immens zouden moeten zijn t.o.v. Guatemala. Al moeten we zeggen dat we nooit zo lang op een aansluiting hebben moeten wachten dan op de aansluiting van onze trein. Wel 50 minuten hebben we verloren in Brussel, … staaltje NMBS zeker? Nuja, rond 12u20 stopte de trein in Oudenaarde. Ik gooide mijn bagage binnen en sprong in de wagen richting Waregem, terwijl Stefaan huiswaarts keerde. Om 13u01 kon ik terug aan ‘t werk :-s.

Aan alle mooie liedjes komt een eind en zo ook aan onze trip in Guatemala . We maakten ons, zo stil mogelijk, klaar en gingen buiten wachten op de taxi. Natuurlijk was er om 4u30 geen taxi te bespeuren. 4u45 besloten we toch nog eens binnen te sluipen en indien nodig Valerie te wekken. Net toen ze belde arriveerde de taxi. Vlug naar de luchthaven…

Om 6u30 vlogen we naar Houston. Na immense controles, soms door supervriendelijke mensen maar veelal door bullebakken, voelden we ons al iets minder relaxed. Toen we daarna naar Newark vlogen wisten we dat ons avontuur bijna ten einde was. Op de startbaan stonden we nog in een file met ongeveer 50 andere vliegtuigen en liepen we een vertraging op van anderhalf uur. Voor ons hoefde men op dit ogenblik nochtans geen verlengstuk meer te breien aan de trip. Nu wilden we zo snel mogelijk naar huis natuurlijk.

De laatste dag hadden we niets meer gepland. We spaken af met Valerie tegen de middag aan de kathedraal. Eerst alles rustig klaarmaken, gaan ontbijten en de weblog aanvullen. Vrij stipt was ze op de afspraak. Bagage in de wagen en uitkijken om iets te gaan eten. Tijdens onze lunch zagen we de slotfase van de halve finale van de Champions League, FC Liverpool – Chelsea, op de achtergrond en werd ons gevraagd naar reisverhalen.

In de namiddag dronken we eerst een koffie/chocolademelk in het park vooraleer we eens naar het mooiste en duurste hotel van de stad trokken. In dat hotel konden we vrij rondwandelen en dronken we wat tot de avond viel. Eens het donker was, zagen we niet enkel de pracht en praal van het gebouw, maar ook de romantische sfeer waar de massa kaarsjes voor zorgden. Ieder detail klopte!

’s Avonds, na de drukke spits, bracht Valerie ons naar de uitgangsbuurt in Guatemala City. De meeste zaken waren gesloten (wegens vakantie op 1 mei), maar we vonden toch nog iets om te eten en iets om te drinken. We waanden ons in deze zone van de stad niet echt meer in Guatemala, terwijl de gesprekken diepzinniger werden … eigenlijk best opnieuw iets bijgeleerd.

Tegen 1 uur namen we afscheid van Valerie bij haar thuis. We konden nog vlug wat rusten voor een taxi ons zou komen ophalen om 4u30.