mercurier

Short: By bus to Zunil, a nice place with a beautiful church and cemitary. We did a wonderful walk in the hill to the spa and back.

Vroeg uit de veren om ons luchpakket klaar te maken. Daarna de bus gezocht naar Zunil en nog vrij makkelijk gevonden ook. We konden direct opstappen. In Zunil stapten we af en wandelden we eerst richting kerk. Via de kleine straatjes klommen we naar het typische kerkhofje. Veel meer mensen dan ergens anders waren getooid in de traditionele kledij, wat de sfeer er meteen ook in bracht.

In de omgeving is er vooral landbouw. We verkozen een lange wandeltocht te maken naar de Fuentes Georginas. Door de bergen en tussen de prachtige pareltjes landbouwgrond die men duchtig aan het bewerken was liepen we kilometers aan een stuk te genieten. Na enkel uren bereikten we de warmwaterbronnen. Het was er gelukkig vrij rustig (niet te doen in het weekend naar verluid). Na een zalige plons in de warme spa hadden we nog voldoende tijd over om de tocht terug naar Zunil opnieuw te voet te doen. Het was een beetje een trekking…

Nog even door Zunil gewandeld en een jongetje gelukkig gemaakt door er enkele foto´s van de nemen . Onmiddelljik terug de aansluiting met de bus richting Xela gekregen. Alles liep dus perfect. In Xela nog iets gaan drinken en van een avondmaal genoten. Nu nog wat internetten en de dag zit er alweer op .

Short: We explored the city Xela by foot.

Vandaag een beetje van een overgangsdag. Van de zwoele Carraïbische kust naar het mistige binnenland met zijn vulkanen. Het zou hier een stuk kouder zijn, al merken we daar totnogtoe niet echt veel van.

Even de rest van het reisschema overlopen en zien hoe we onze dagen optimaal kunnen benutten om nog zoveel als mogelijk te kunnen bezoeken. Er is hier een reisbureau van een Belg en gaan daar nog eens informeren voor een daguitstap die we morgen willen doen. “Patrick was not in”, dus we gaan straks nog ff langs.

Intussen hebben we de stad al verkend, de stadiums, de zoo, de marktjes, de kerken, het winkelcentrum, het kerkhof, …

Short: Long trip to cross the country. We went from Livingston via Puerto Barrios and Guatemala City to Quetzaltenango.

“Vroeg” in de morgen vertrokken naar Puerto Barrios met eem privé-lancha (want de andere hadden we gemist). Daar aangekomen wrongen we ons met vijf in een taxi en spoedden we ons naar de busterminal. We stelden dan vast dat we nog een uurtje mochten wachten. Nadat we de tickets gekocht hadden kregen we dus nog de tijd van een lekker ontbijt te genieten.

Met een super de luxe autocar reden we naar de hoofdstad. Onderweg namen we afscheid van Lieselotte die terug keerde naar Cobán.

Na een trip van meer dan vijf uur kwamen we aan in de chaos van de hoofdstad. Vlug een taxi op de kop getikt, en direct naar de volgende bus terminal. We hadden nog een serieus traject voor de boeg door de bergen en dienden dus zeker nog de juiste bus te halen. We hadden geluk en konden om 16u30 meehoppen tot in Xela.

We kwamen aan in Xela om 20u30. Ik wou wel de weg te voet zoeken, maar Esteban vreesde voor de veiligheid en verkoos een taxi te nemen. Na 20u in Guatemala loop je best niet meer als toerist over straat :-s. In de voormiddag was Lieselotte zo vriendelijk geweest alvast een kamer te boeken zodat we zeker een slaapplaats hadden.

Eens geïnstalleerd gingen we nog een wandelingetje maken en aten we bij de Italiaan (op aanraden). En idd… een aanrader. Stefano sloeg een half literken wijn achterover van uitputting en liep wonderbaarlijk recht naar huis (nuja, er was ook een goeie gids in de buurt). Tegen middernacht konden we gaan slapen.

Short: Nothing realy special today… chill on a beautiful beach in Playa Blanca, just like a postcard

Chillen… we hadden het al eens aangehaald. Hier is alles relax. Vandaag met de lancha naar Playa Blanca, met een tussenstop in Rio Locoli. Een postcard strandje met wit zand, “azuurblauwe” zee, stralende zon, heldere lucht, palmbomen, hangmatten, …

We verlieten Rio Dulce en vaarden richting Livingston. Een prachtige tocht van 2,5 uur op de Rio Dulce doorheen verschillende laguna´s met waterlelies, paalwoningen en pura selva [= puur oerwoud]. Even uitstappen aan een warmwaterbron (zwavel) en dan op naar Chill town.

Toen de pelikanen ons om de oren vlogen, wisten we dat we in Livingston aankwamen. Livingston, een broeierige mix van Maya Q’eqchi’ en Garifuna’s.
We hebben een kleinigheid gegeten en gedronken (coco frio) en dan een backpackers hostelleken van Aussies gevonden.

Nog even de blog updaten en dan zien we wel hoe we verder chillen .

Ya man!

Short: Relax and with a boat to the Castel. Beautiful atmosphere in Rio Dulce at the fiesta…

Uitslapen (tot 8 uur) en in de voormiddag nog even tot over de brug. Er was ook kermis is het stadje en je kon met een plaatselijke miss dansen, maarja… :-).

In de namiddag hadden we de keuze tussen het leuke zwembad en een stevige wandeling in de hitte richting torentje, vanwaar er een mooi uitzicht was over de regio.

In de vooravond kwam men ons met een lancha ophalen voor een boottocht naar het castillo di San Felipe. Onderweg een lekkere helado en dan naar de kermis in Rio Dulce. We maakten kennis met een plaatselijk gebruikt: torro´s met vuurwerk. Levensgevaarlijk, maar er hing een positieve, uitbundige, formidabele, … sfeer die je niet kan beschrijven! Leuke muziek op de achtergrond. Kortom, een eenvoudig maar fijn moment!

Short: Cobán to Teleman with mini bus. Teleman – El Estor also with mini bus. From El Estor to Rio Dulce with a horrible bus. In Rio Dulce we stayed in Tijax: welcome to paradise.

Met een mini-busje vertrokken we ´s morgens naar Teleman. Het busje werd overvol gepropt en de wegen waren onverhard. Dit alles in de broeierige hitte… comfort is anders maar we geraakten wel op onze bestemming. Nuja, we moesten naar Rio Dulce, dus nog twee andere bussen te gaan. In Teleman opnieuw een mini-busje gevonden, nu naar El Estor. Van El Estor naar Rio Dulce een grote bus, maar dan wel de meest schamele bus waar we ooit hebben opgezeten. Net niet uit mekaar gevallen… Eindbestemming bereikt, nu nog het hotel vinden. Tijax werd op voorhand geboekt en dit zou eens iets moois mogen zijn. Dat was het ook, maar we moesten er wel naartoe met een bootje. In een prachtige omgeving mochten we twee nachten slapen in cabaña Loro. Welcome to paradise…

Short: Daytrip to Chemuc Champey where we went to the mirador, took a swim and visited in a spectacular way the caves nearby.

Met de jeep werden we naar een hotelletje gebracht waar we om 7uur ontbijt kregen geserveerd. Met een minibus trokken we naar Semuc Champey.

We startten daar met een ferme wandeling, zeg maar beklimming, naar de mirador met zicht op de verschillende “baden”. Na de beklimming volgde logischerwijze een afdaling, waarbij we uitkwamen aan een waterval. Wat verderop konden we zwemmen, van het zonnetje genieten en ook lunchen.

In de namiddag gingen we naar de cueva [=grot] in de buurt (en niet naar de beter bekende grotten van Lanquin wat verderop). In Lanquin was Lieselotte al geweest en ze vond die niet speciaal. We probeerden dus het alternatief, de grotten bij Semuc Champey, en kunnen nu vertellen dat deze toch wel spectaculair zijn! Hetgeen je te zien krijgt aan stalagmieten en -tieten is eigenlijk niet de moeite, maar de tocht op zich kan wel tellen. Door het water (soms tot aan de kin), als verlichting moet je beroep doen op een kaars en met een maffe gids . Ook nog even slingeren aan een boom over de rio [= rivier] was op zich al een belefenis…

Om 19u15 waren we terug aan het appartementje in Cobán en daarna zochten we het chiqueste (maar niet echt duur) restaurantje van de stad om te dineren. Tot een stuk in de nacht achter de portable om de mails te checken en de foto’s af te halen en op CD te branden. Zo hebben we opnieuw propere SDkes en kunnen we morgen onze tocht verderzetten.

Morgen gaat het richting Oosten… hopelijk raken we tot in Rio Dulce.

Stefaan – Lieselotte - Stijn
Stijn in Semuc Champay
Stefaan
Stijn
Stefaan – Lieselotte – Stijn in de grotten

Short: A walk in the morning in Cobán, a walk in the rainforest, another walk in Cobán, going to a restaurant. For tomorrow w’ve booked a trip to Semuc Champey.

Uitslapen vandaag… tot 7 uur want daarna wou ik wel even een ochtendwandeling maken. Even tot aan het Estadio Verapaz en El Carvalrio de om dan fris terug te keren zodat we de finale van Paris-Roubaix online te konden volgen.

Met de bus gingen we om 10u30 naar de Biotopo del Quetzal. Zeer leuke wandeling door een stukje regenwoud. Een hevige en gezonde wandeling in een zeer vochtige omgeving. Jammergenoeg konden we geen Quetzals (plaatselijke nationale vogel) spotten, maar we kregen dan toch nog een opgezet exemplaar te zien :-s.

Iets na 15 uur terug naar de stad. Een wandelingetje in Cobán met de kathedraal als trekpleister. Een volle kerk, dan nog voor een dienst in de namiddag, waar zie je dat nog tegenwoordig?

’s Avonds hadden we een afspraakje op restaurant tegen 19u en het was 22u tegen dat we terug waren. Nog even de blog aanvullen en alles klaarzetten voor morgen. Dan trekken we naar Semuc Champey.

Short: Half a day on a bus to Cobán, waiting, waiting, … meeting. Nothing planned tomorrow so we will see what’s possible.

Opnieuw een verplaatsing voor de boeg. Nu richting Cobán of anders gezegd op naar Lieselotte. Er zou ons een taxi komen halen om 6u30 ons naar de juiste bus te brengen, maar die bleek dan te laat waardoor we vlug via de achterkant van het hotelletje naar een shuttle-bus werden gebracht. De tocht die zo’n 4,5 uur zou moeten duren ging van start om 6u50. We veronderstelden dus tegen de middag in Cobán te zijn, wat ideaal zou uitkomen voor Lieselotte. Het busje stopte nogal vaak, we kregen er ook een controleur op en nu en dan zat het redelijk vol. Geen toeristen, maar wel wat oponthoud door de plaatselijke marktjes, dus eigenlijk wel eens een leuke ervaring. Uiteindelijk kwamen we om 14u15 aan in Terminal del Norte in Cobán.

We hadden afgesproken te bellen, maar toen Stefaan dat probeerde ging het niet. Te voet gingen we dan maar op verkenning richting appartement. Daar aangekomen was Lieselotte al weg. We bleven ruime tijd wachten aan de deur en zagen een hele hoop vriendelijke mensen passeren. Tegen een uur of vijf probeerde ik dan eens te telefoneren… en jawel, bij mij lukte het . Lieselotte zat nog wel een tijdje in vergadering en ze regelde een taxi zodat we tot bij haar konden geraken. We kregen de kans de vergadering bij te wonen. We verstonden geen woord van het plaatselijke taaltje (Q’eqchi’), maar ik vond het zeer interessant om de mensen eens te observeren. Ik had het gevoel op een vergadering te zitten waar de mensen naar mekaar luisterden, met respect voor mekaar en met een doel voor ogen. We mochten daar ook proeven van het plaatselijk eten; roerei, bonen (gemixt), stukje kaas en tortilla’s.

Alles liep een beetje uit en voor de ceremonie vertrokken we, want Stefaantje was moe . Ik veronderstel dat we niet zoveel hebben gemist aangezien we in Tikal ook al zo’n ceremonie hadden kunnen meemaken. Tegen middernacht gingen we uiteindelijk slapen.